Yaşamak şakaya gelmez, büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın.
Bir sincap gibi mesela yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,yani bütün işin gücün yaşamak olacak.

Yaşamayı ciddiye alacaksın hem de o derecede, öylesine ki,
Mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
Yahut kocaman gözlüklerin, beyaz gömleğinle bir laboratuvarda insanlar için ölebileceksin,
Hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
Hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
Hem de en güzel en gerçek şeyin yaşamak olduğunu bildiğin halde.

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin, hem de öyle çocuklara kalır falan diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için, yaşamak yanı ağır bastığından.

Diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız,
Yani, o beyaz masadan artıık bir daha hiç kalkmamak ihtimali de var.
Duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini biz yine de güleceğiz anlatılan bektaşi fıkrasına, hava yağmurlu mu? diye bakacağız pencereden yahut yine sabırsızlıkla bekleyeceğiz
en son ajans haberlerini.

Diyelim ki, dövüşülmeye değer bir şeyler için,
Diyelim ki, cephedeyiz.
Orda daha ilk hücumda, daha o gün yüzükoyun kapaklanı-p ölmek de mümkün.
Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz belkide yıllarca sürecek olan savaşın sonunu.

Diyelim ki hapisteyiz yaşımız da elliye yakın daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının. Biz yine de dışarıyla beraber yaşayacağız insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla
yani, duvarın arkasındaki dışarıyla.

Yani, nasıl ve nerede olursak olalım
hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak...

Bu dünya soğuyacak!

Yıldızların arasında bir yıldız hem de en ufacıklarından mavi kadifeden bir yaldız zerresi yani,
Yani bu koskocaman dünyamız.

Bu dünya soğuyacak günün birinde hatta ölü bir bulut yahut buz yığını gibi de değil boş bir ceviz gibi yuvarlanacak zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız.

Şimdiden çekilecek acısı bunun, duyulacak mahzunluğu şimdiden böylesine sevilecek bu dünya "yaşadım" diyebilmen için...







Seni hiç tanımadım Gülin...

Galerini ilk gördüğümde fotoğraflarından çok etkilendim..

Hayat ne garip! Tam da sorunları aşip, hızınızı almışken bitiveren bir yol gibi... Varlığında, yeterince farkedemediğimiz değerleri, yokluğunda yüreğimizin derinlerinde bir acı olarak hissetmek... Geride daha ne bırakılabilir ki ? Yolun sonuna geldiğinizde, takdire değer bir hayatı yaşarken aniden çekip gidişinize üzülen insanlar bırakılabiliyor bu dünyada...

Fotoğraflarında gördüm senin bir insan olarak güzelliğini...

Toprağın bol olsun sevgili Gülin...


















                                                           ~CLUBS~